Αύγουστος 2004 » ΤΕΛΟΣ ΚΑΛΟ - ΟΛΑ ΚΑΛΑ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΜΕΡΙΚΑ...
«Όνειρο ήταν και ΔΕΝ πάει,
έτσι ΔΕΝ συμβαίνει συχνά…»
και να το πεις, είτε τραγουδιστά, είτε και βάζοντας μόνος σου ακόμα και παράφωνα τις νότες, η αλήθεια είναι πως όλα τα όνειρα δεν είναι πάντα ίδια.
εκείνο το ρολόι στην Κηφισίας, που λέγαμε, που κάθε μέρα μας μέτραγε όλο και μια λιγότερη από την έναρξη των Αγώνων, θα προτείναμε να μην το κατεβάσουμε. Να το κρατήσουμε εκεί για μια αντίστροφη μέτρηση που να μας λογαριάζει κάθε μέρα και μια περισσότερη από το τέλος του μεγάλου ονείρου.
για να μας επιβεβαιώνει ότι το όνειρο ΔΕΝ πάει. Παραμένει. Έστω και σε μερικές περιπτώσεις σαν εφιάλτης. Γιατί και οι εφιάλτες μέσα στο μεγάλο παιχνίδι του ονείρου είναι.
γιατί καταφέραμε να πετύχουμε το άπιαστο, όσο και αν προβλέπανε τα χειρότερα οι ηλίθιες καφετζουδοκασσάνδρες της Διεθνούς Ενημέρωσης.
εφιάλτης γιατί για μια ακόμα φορά επιβεβαιώσαμε ότι και στις πιο υψηλές μας επιδόσεις, δεν έχουμε πάψει να συντηρούμε μέσα μας και τον κακό εαυτό μας, άσε δηλαδή που χρειάζεται κι αυτός για να φαίνεται πόσο καλύτερος είναι ο καλός.
άτιμη φυλή, διαβολεμένη ράτσα, μυστήριο τρένο – κι αν το καλοεξετάσεις, στο βάθος πολύ το χαιρόμα
σπέρμα.
«αδύνατο, μη το συζητάς, αυτό δεν γίνεται»!
ξαφνικά ξυπνάει μέσα μας ο ταύρος κι αφρίζει και ψάχνει για υαλοπωλείο.
πάει το «ταυριλήκι» και χωρίς να μας κουνάνε στα μάτια μας κόκκινο πανί.
Και γίνεται το θαύμα.
Έτσι και με το 21, και με το 40, έτσι και με το 74.
Έτσι και με τους Ολυμπιακούς. Δεν παίζει ρόλο ποιο είναι το «κόκκινο πανί» κάθε φορά. Το αποτέλεσμα μετράει.
«Με ποιους πάμε να τα βάλουμε»; «Εδώ άλλοι μεγάλοι και κωλώσανε…»
«Τρελαθήκαμε;»
Μα μόνο με την τρέλα πετυχαίνεις τα μεγάλα.
Και στο παραπέντε, ε; Ευτυχώς που η έναρξη ήταν για τις εννιά το βράδυ κι όχι πρωί που σαν φανατικοί ξενύχτηδες, μέχρι το μεσημέρι έχουμε τις μουργέλες μας.
Το κακό είναι που ενώ πάντα μπορούμε, συχνά δεν θέλουμε ή δεν το ξέρουμε ότι μπορούμε.
Ε, αυτό είναι το «έτσι» μας, που αν δεν ήταν κι αυτό, θα καταντούσαμε μια πολύ συνηθισμένη ιστορία.
Θα μείνει αξέχαστος αυτός ο ζεστός μήνας Αύγουστος.
Που μέσα στις χαρές του, μας πλήγωσε με την αναχώρηση 3 δικών μας Ολυμπιονικών στα δικά μας στάδια και στους δικούς μας στίβους.
Της Βασούλας, της Ρένας, και του Δημήτρη, φεύγοντας σε απόσταση αναπνοής ο ένας από τον άλλο.
Ένα ακόμα πικρότατο ολυμπιακό ρεκόρ του θανάτου.
Και ενός ακόμα καλού φίλου, πολύ κοντινού στα οικόπεδά μας, του Λυκούργου, του δημοσιογράφου…
θα τους θυμόμαστε, τότε που τους χάσαμε καθώς μας ζέσταινε η φλόγα.
έτσι ΔΕΝ συμβαίνει συχνά…»
και να το πεις, είτε τραγουδιστά, είτε και βάζοντας μόνος σου ακόμα και παράφωνα τις νότες, η αλήθεια είναι πως όλα τα όνειρα δεν είναι πάντα ίδια.
εκείνο το ρολόι στην Κηφισίας, που λέγαμε, που κάθε μέρα μας μέτραγε όλο και μια λιγότερη από την έναρξη των Αγώνων, θα προτείναμε να μην το κατεβάσουμε. Να το κρατήσουμε εκεί για μια αντίστροφη μέτρηση που να μας λογαριάζει κάθε μέρα και μια περισσότερη από το τέλος του μεγάλου ονείρου.
για να μας επιβεβαιώνει ότι το όνειρο ΔΕΝ πάει. Παραμένει. Έστω και σε μερικές περιπτώσεις σαν εφιάλτης. Γιατί και οι εφιάλτες μέσα στο μεγάλο παιχνίδι του ονείρου είναι.
γιατί καταφέραμε να πετύχουμε το άπιαστο, όσο και αν προβλέπανε τα χειρότερα οι ηλίθιες καφετζουδοκασσάνδρες της Διεθνούς Ενημέρωσης.
εφιάλτης γιατί για μια ακόμα φορά επιβεβαιώσαμε ότι και στις πιο υψηλές μας επιδόσεις, δεν έχουμε πάψει να συντηρούμε μέσα μας και τον κακό εαυτό μας, άσε δηλαδή που χρειάζεται κι αυτός για να φαίνεται πόσο καλύτερος είναι ο καλός.
άτιμη φυλή, διαβολεμένη ράτσα, μυστήριο τρένο – κι αν το καλοεξετάσεις, στο βάθος πολύ το χαιρόμα
σπέρμα.
«αδύνατο, μη το συζητάς, αυτό δεν γίνεται»!
ξαφνικά ξυπνάει μέσα μας ο ταύρος κι αφρίζει και ψάχνει για υαλοπωλείο.
πάει το «ταυριλήκι» και χωρίς να μας κουνάνε στα μάτια μας κόκκινο πανί.
Και γίνεται το θαύμα.
Έτσι και με το 21, και με το 40, έτσι και με το 74.
Έτσι και με τους Ολυμπιακούς. Δεν παίζει ρόλο ποιο είναι το «κόκκινο πανί» κάθε φορά. Το αποτέλεσμα μετράει.
«Με ποιους πάμε να τα βάλουμε»; «Εδώ άλλοι μεγάλοι και κωλώσανε…»
«Τρελαθήκαμε;»
Μα μόνο με την τρέλα πετυχαίνεις τα μεγάλα.
Και στο παραπέντε, ε; Ευτυχώς που η έναρξη ήταν για τις εννιά το βράδυ κι όχι πρωί που σαν φανατικοί ξενύχτηδες, μέχρι το μεσημέρι έχουμε τις μουργέλες μας.
Το κακό είναι που ενώ πάντα μπορούμε, συχνά δεν θέλουμε ή δεν το ξέρουμε ότι μπορούμε.
Ε, αυτό είναι το «έτσι» μας, που αν δεν ήταν κι αυτό, θα καταντούσαμε μια πολύ συνηθισμένη ιστορία.
Θα μείνει αξέχαστος αυτός ο ζεστός μήνας Αύγουστος.
Που μέσα στις χαρές του, μας πλήγωσε με την αναχώρηση 3 δικών μας Ολυμπιονικών στα δικά μας στάδια και στους δικούς μας στίβους.
Της Βασούλας, της Ρένας, και του Δημήτρη, φεύγοντας σε απόσταση αναπνοής ο ένας από τον άλλο.
Ένα ακόμα πικρότατο ολυμπιακό ρεκόρ του θανάτου.
Και ενός ακόμα καλού φίλου, πολύ κοντινού στα οικόπεδά μας, του Λυκούργου, του δημοσιογράφου…
θα τους θυμόμαστε, τότε που τους χάσαμε καθώς μας ζέσταινε η φλόγα.
Γ.Λ.
Σελίδα: 1 από 10 
Ειδήσεις
Νέα ιστοσελίδα
06/02/2008
Καλώς ήλθατε στην ανανεωμένη ιστοσελίδα της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων, Μουσικών και Μεταφραστών.
