Εταιρεία Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων, Μουσικών και Μεταφραστών

Εταιρεία Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων
Μουσικών και Μεταφραστών

ΙΑΝ - ΦΕΒΡ 2009 » ΚΑΙ Ο ΑΡΕΙΟΣ ΠΑΓΟΣ…

ΚΑΙ Ο ΑΡΕΙΟΣ ΠΑΓΟΣ…

…ΣΤΡΙΒΕΙΝ ΔΙΑ ΤΟΥ ΑΡΡΑΒΩΝΟΣ

 

 

Η διεκδίκηση της πνευματικής ιδιο­κτησίας, από όπου και αν την πιά­σεις και από όπου και αν τη δεις, είναι μια «πονεμένη ιστορία» σε κάθε περίπτωση. Και μιλάμε για την αμοιβή της παραγωγικής εργασίας του πνευματικού δημιουργού, που για τους περισσότερους αποτελεί και το μοναδικό τους επάγγελμα, όπως για το συγγραφέα τα έργα του και τα βιβλία του, για το μουσι­κό τα τραγούδια του μέχρι και ένα συμφωνικό έργο και γενικά για τον κάθε πνευματικό άνθρωπο που οι δημιουργίες του είναι και το μονα­δικό εισόδημα για την επιβίωση.

«Δέκα ώρες γράψιμο ίσον... δέκα ώρες σκάψιμο» συνή­θιζε να λέει ο Νικος Τσιφόρος, επισημαίνοντας ότι, στις παραγωγικές ώρες, όλες οι δυνάμεις είναι σε τέ­τοια υπερένταση και κάτω από τις όποιες συνθήκες, ώστε τελειώνοντας τα πόδια του να μην έχουν τη δύναμη να τον πάνε ούτε ως το κρεβάτι. Και όποιος δεν το πιστεύει, ας δοκιμάσει επί 10 ώρες, κολλημένος σε ένα γραφείο, να γράφει σε άσπρα χαρτιά έστω και μόνο... το όνομα του!

Και δεν υπάρχει πιο λεηλατημένο ε­παγγελματικό προϊόν, αν έτσι χαρα­κτηρίσουμε και το πνευματικό έργο, που να έχει τόσο βάρβαρα και ανε­λέητα καταληστευθεί, όσο η πνευματική ιδιοκτησία.

Που και αυτή ισχύει μέχρι 70 χρό­νια μετά το θάνατο του δημιουρ­γού της και που μετά περιέρχεται στην κοινή και ελεύθερη χρήση, όπου ο καθένας μπορεί να χρησι­μοποιήσει το κάθε έργο και κυριο­λεκτικά να το «βιάσει», χωρίς να δώσει λόγο σε κανέναν και χωρίς βέβαια να πληρώσει δεκάρα τσα­κιστή στους όποιους κληρονόμους, αντίθετα που ακόμα και σε μισό πόντο γης δεν χάνονται ποτέ τα ιδιοκτησιακά

δικαιώματα, ούτε ακόμα και αν είναι επί ελληνικής γης, χαρισμένα με... χρυσόβουλο του Σουλτανάτου όπως κάποια Βατοπέδια, οροπέδια και κωλοπαίδια… Χρειάστηκαν να περάσουν χρόνια και χρόνια, όπως και αδιάκοποι αγώνες για να υπάρξει ένα νομοθετι­κό πλαίσιο που να προστατεύει αυτά τα πνευματικά δικαιώματα και που τελικά αυτός ο νόμος, παρά τα όσα κενά και τις ασάφειες που περιέχει, άρχισε να ισχύει από το 1993, χωρίς από τότε μέχρι και σήμερα, μέσα σ΄ αυτά τα 10 χρόνια που ακολού­θησαν, να έχουν σταματήσει οι δίκες με τους αμέτρητους τυφλοπόντικες, που με τον ένα και τον άλλο πειρατικό τρόπο κερδίζουν τεράστια χρηματικά ποσά, εντός και εκτός Ελλάδος, χωρίς να πληρώνουν αυτούς που έφτιαξαν τον πειρατικό τους θησαυρό.

Και μιλώ με την πείρα του ιδρυτικού μέλους και πρώτου εκλεγμένου προέδρου του Οργανισμού Συλλογικής Διαχείρισης Πνευματικής Ιδιοκτησίας Οπτικοακουστικών Έργων «Αθηνά», που μέχρι και αυτή την ώ­ρα αγωνίζεται για τη διεκδίκηση και κατοχύρωση αυτών των δικαιωμά­των που αφορούν τις ελληνικές κινηματογραφικές ταινίες και τις τηλεοπτικές παραγωγές.

Μέσα σ΄ αυτές τις διεκδικήσεις και η πεισματική και παράλογη άρνηση των ξενοδοχείων να πειθαρχήσουν στο νόμο που αφορά την πληρωμή των δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας για τη «δημόσια εκτέλεση» των ελληνικών ταινιών που βλέ­πουν οι πελάτες τους στα δωμάτια των ξενοδοχείων τους.

Ο Οργανισμός «Αθηνά» λοιπόν, που προαναφέραμε, έστειλε την ακόλουθη ανακοίνωση, σχετικά με την αντιδικία του με τους ξενοδόχους που κρατάει... 7 χρόνια:

«Στις 13/10/08 συζητήθηκε στον Άρειο Πάγο η υπόθεση του Οργανι­σμού των Σκηνοθετών και των Σεναριογράφων για τη Δημόσια Εκτέ­λεση των Οπτικοακουστικών Έργων στα Ξενοδοχεία.

Επάνω στο ίδιο θέμα το Ισπανικό Δι­καστήριο που έκρινε παρεμφερή αγωγή του ομόλογου Οργανισμού SCAE της Ισπανίας, με απόφασή του που βγήκε το 2006, κατόπιν παραπομπής του στο Ευρωπαϊκό Δικα­στήριο, ΔΙΚΑΙΩΣΕ τα αιτήματα των Ισπανών συναδέλφων. Θετικές είναι και οι γνωματεύσεις διαπρεπών καθηγητών Πνευματικής Ιδιοκτησίας της χώρας μας, που συμφωνούν απολύτως με την εν λόγω διεκδίκηση των πνευματι­κών δημιουργών από τα ξενοδο­χεία.

Εδώ πρέπει να σημειώσουμε ότι τα τελευταία 30 χρόνια, τα πνευματικά δικαιώματα Δημόσιας Μουσικής Εκτέλεσης από ξενοδοχεία και λοιπούς δημόσιους χώρους εισπράττο­νται κανονικά από τους δικαιούχους. Ευνόητο λοιπόν είναι το εν­διαφέρον, όπως και η βεβαιότητα των ενδιαφερομένων αναμένοντας το ταχύτερον δυνατόν τη θετική απόφαση του Αρείου Πάγου για μια τάξη πνευματικών δημιουργών με το έργο τους καταλεηλατημένο από τα διάφορα αρπακτικά εντός και εκτός της χώρας».

Και όλα τα παραπάνω, επειδή άπαντες κατά ρητή δήλωση «έχουν ε­μπιστοσύνη στην Ελληνική Δικαιο­σύνη, φτάνει βέβαια και η Δικαιοσύ­νη να ανταποκρινόταν σωστά στην Ελληνική Εμπιστοσύνη. Και αυτή η εμπιστοσύνη είχε, εκτός των άλλων, και δύο ισχυρούς πυλώνες που τη στήριζαν. Το ότι τα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια δικαίωσαν την όμοια προσφυγή των Ισπανών Οπτικοακουστικών Δημιουργών για να πληρώνουν τα δικαιώματα των ταινιών που παίζο­νται στα δωμάτια των ξενοδοχεί­ων, από τις πολυβραβευμένες του Πέδρο Αλμοδόβαρ μέχρι και τα κατασκευάσματα του πιο απίθανου συμπατριώτη τους, διότι στην πνευματική ιδιοκτησία δεν χωράει κανενός είδους ρατσισμός, μια και το δικαίωμα είναι το ίδιο, είτε στην υπεροπτική αρχοντοκουλτούρα α­νήκει είτε στο λούμπεν προλετα­ριάτο της «αρπαχτής».

Αλλά και στο ότι τα πνευματικά δι­καιώματα των τραγουδιών πληρώ­νονται κανονικά, σε οποιονδήποτε δημόσιο χώρο, από τον αριστο­κρατικότερο της πρωτεύουσας, μέχρι και στο τελευταίο καφενε­δάκι της Αετοράχης της Πάνω Πλατανιάς.

Τι άλλο περισσότερο αισιόδοξο για μια απόφαση που θα δικαίωνε και τους 'Ελληνες δημιουργούς, με την εμπιστοσύνη τους σε πρώτη ζήτη­ση! Αμ, δε;

Στις αρχές της εβδομάδας που μας πέρασε, έπεσε κατακέφαλη η κεραμίδα διαψεύδοντας τις βεβαιότητες, τις εμπιστοσύνες και τις ελπίδες με την απόφαση της 19/1/2009 που έβγαλε το Α2 του Πολιτικού Τμήματος του Α­ρείου Πάγου, το οποίον «αποφα­σίζει να αναστείλει την εκδίκαση της υποθέσεως και να στείλει εκ νέου προδικαστικό ερώτημα στο Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (ΔΕΚ)» με το πρό­σχημα ότι «έχει απορίες και επιφυλάξεις για το περιεχόμενο της προηγούμενης απόφασης του Δικαστηρίου»...

Δηλαδή οι Έλληνες δημιουργοί θα πρέπει να μείνουν άλλα δύο με τρία χρόνια στο «περίμενε» για να πλη­ρωθεί η πνευματική τους ιδιοκτησία και όχι οι «δέκα ώρες γράψιμο και σκάψιμο», όπως θα το έλεγε ξανά ο μακαρίτης ο Τσιφόρος, αλλά πολλές για να μην πούμε αμέτρητες «ωρες»... σκάψιμο για να φτάσουμε στην πηγή της αξίωσης που σε όλα τα μέρη του κόσμου είναι δικαιωμέ­νη, καταξιωμένη και αμειβόμενη, εκτός Ελλάδας και πιθανόν και της Ουγκάντας! Και δεν χρειάζεται βέβαια εδώ να εξηγήσουμε αυτή η δια του «στρίβειν δια του αρραβώνος» απόφαση ποιους εξυπηρετεί και για ποιων τη χάρη βγήκε...

Κακομοίρα Ελληνική Εμπιστοσύνη, πόσο άδικα σπαταλιέσαι…


Ειδήσεις
ΔΙΑΦΟΡΑ
02/06/2016

Η Γωνιά του Προέδρου

 

ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΟΝΤΑΣ…

Εφτά χρόνια Υπουργείο Πολιτισμού,

στην μεγάλη Επιτροπή,

Κρατικών Βραβείων Θεάτρου,

Πρόεδρος.

Βραβεύσαμε 28 Έργα.

Αριστουργήματα.

Μια χρονιά υπεβλήθησαν 69 Έργα.

Ήβρα 32 βραβεύσημα.

Τουτέστιν : Αριστουργήματα.

Από τούτη τη σοδειά,60 Θεατρικά,

Δεν παίχτηκε κανένα.

Κρατικά Θέατρα.ΔΗΠΕΘΕ :

Αλλού τυρβάζουν.

Παρακμή.Πολιτιστικός ξεπεσμός.

Έχουμε τους Σημαντικότερους,

Θεατρικούς Συγγραφείς.

Αν παιχθούν τα Έργα τους,

είναι μια Βόμβα 100 μεγατόνων.

Καμπανέλλης έφα !!!

                                        Γιώργης Χριστοφιλάκης

 

 

ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΩΝΤΑΣ…

- Ποία η Αποστολή

και το Πνευματικό Χρέος

των Κρατικών Θεάτρων ;

- Η Νεοελληνική Δραματουργία !

Στα συρτάρια των Θεατρικών Συγγραφέων,

πλαγιάζουν Αριστουργήματα.

Και στα βραβευμένα

από το Υπουργείο Πολιτισμού,

σαπίζουν στα Αρχεία,

πάνου από ογδόντα.

Κι οι Διευθυντές του Εθνικού

και Κρατικού Σαλόνικας :

Χατζάκης,Χουβαρδάς,Βούρος,Λιβαθινός,

τι έπραξαν ;

- Στρατάρησαν μέχρις εκεί,

που φτάναν τα όνειρά τους….

Δεν ψάξαν…Δεν ερεύνησαν…

Να βρούνε το Φιλόνι,

των κορυφαίων Δραματουργών μας.

Ανέβασαν Έργα που φτάσανε στην πόρτα τους

Ή ημετέρων !

Αλλά κι οι εκάστοτε Μινίστροι,

αδιαφόρησαν από άγνοια ή απαιδευσία.

Όπως και νάχει,

ο Δραματουργικός Λόγος

σωπαίνει στους κοντυλοφόρους

των Θεατρικών Συγγραφέων

κι η Γλώσσα μας λιμνάζει….

                                 

                                    Γιώργης Χριστοφιλάκης

 

ΤΑ ΑΠΑΙΧΤΑ…

Δεκάδες Έργα Θεατρικά,

Μελών μας,

άπαντα βραβευμένα

από το Υπουργείον Πολιτισμού,

σαπίζουν στα συρτάρια του.

Καμία μέριμνα απ΄τους Υπουργούς

για τούτα τα Αριστουργήματα.

Οι Διευθυντές του Εθνικού Θεάτρου

και του Κρατικού Βορείου Ελλάδος,

περί άλλα τυρβάζουν

ή πραγματοποιούν τα όνειρά τους,

με χρήμα απ΄τον Κρατικό Κορβανά.

Στα ΔΗΠΕΘΕ ολίγα από τα ίδια.

Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων.

Στα Πόστα : Τερμίτες και διάττοντες.

Περιστασάκηδες Κομματικοί.

Το Θέατρο της Πατρίδας

που γέννησεν το Θέατρο,

σε ανάξια χέρια.

                              Γιώργης Χριστοφιλάκης

 

ΤΟ ΚΑΠΕΛΩΜΑ

Νεόκοποι Θεατρο Σκηνοθέτες,

ωσάν αναλαμβάνουν να ανεβάσουν

τα Έργα μας,

το πρώτο που κάμνουν είναι,

να τα καπελώνουν

κι όχι να τα υπηρετούν

ως επιτάσει

το Πνευματικό τους ανεύρυσμα.

Τουτέστιν τα μακελεύουν.

Αλλά μέσα στη Γραφή υπάρχει

κι η Σκηνοθεσία.

Τούτο δεν αρκεί

στους Νεόκοπους.

Θέλουν μια μορφή βιασμού πάνου στο Έργο.

Και ανερυθρίαστα –

Το πράτουν.

Το Έργον γένεται αγνώριστον

κι η Βεβήλωσις,

έχει επιτευχθεί….

                                      Γιώργης Χριστοφιλάκης

 

ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΑ ΝΕΑ

Ουδέν νεότερον από το Γρέκικο Μέτωπο,

του Υπουργείου Πολιτισμού

και των Κρατικών Θεάτρων.

Βραβευμένα Αριστουργήματα Τακτικών Μελών μας,

από΄τον Κρατικό Διαγωνισμό,

πάνω από 27,

παραμένουν στα συρτάρια και σαπίζουν.

 

 

 

ΕΠΤΑ ΕΠΙ ΘΗΒΑΣ

Πήρε καλές Κριτικές.

Είδα στο Τελεβίζι,

την Μονομαχία : Ετεοκλή – Πολυνείκη.

- Αφελεστάτη….

Πάνε οι καλές μέρες την Τραγικής Αναβίωσης….

Ο Λόγος στα μοδέρνα σκουπίδια…..


© 1908-2017 eeths.gr
κατασκευή ιστοσελίδων qualityweb