Εταιρεία Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων, Μουσικών και Μεταφραστών

Εταιρεία Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων
Μουσικών και Μεταφραστών

Ιούλιος 2008 » Ο ΠΑΥΛΟΣ ΜΑΤΕΣΙΣ

Ο ΠΑΥΛΟΣ ΜΑΤΕΣΙΣ

ΚΑΙ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ

 

Ο Παύλος Μάτεσις εκτός από τις αναγνωρισμένες συγγραφικές ικανότητες, έχει και μια ακόμα αρετή που ιδιαιτέρως του την εκτιμούμε. Δεν διστάζει να πει την αλήθεια όπως την πιστεύει χωρίς να τον τρομάζει η ενδεχόμενη δυσφορία που μπορεί να προκαλέσει. Όμως στην πολυκύμαντη αρένα που συχνά σκιαμαχεί ο κλάδος μας, αλίμονο αν η διατύπωση της αλήθειας αποτελεί αιτία φόβου, όπως και η απόκρυψή της άλλο τόσο τι λιγότερο από δειλία αν όχι και ανομολόγητα συμφέροντα σημαίνει;

Σε πρόσφατη συνέντευξή του στην «Ελευθεροτυπία» δηλώνει στην συντάκτριά της κ. Ιωάννας Κλεφτόγιαννη, σχετικά με το νέο του θεατρικό που ετοιμάζει:

 

«Η αλήθεια γενικώς είναι αυστηρή. Δεν είναι γλυκιά ούτε γλυκερή.»

«Γραφώ ένα νέο θεατρικό, δεν ξέρω πως θα το βαφτίσω, αλλά είναι η δοξολογία του φόνου».

«Ο ήρωας αγαπάει τη μάνα του, η οποία έχει πεθάνει στα 27 της -όμως βρίσκεται διαρκώς στη σκηνή καθισμένη σ΄ ένα σκαμνάκι. Ο γιος είναι 35άρης και λέει «την αγαπάω τη μάνα μου τόσο πολύ που ήθελα να τη σκοτώσω για να μην την αγαπάει άλλος». Το έργο γράφεται τώρα. Δεν ξέ­ρω πότε θα το τελειώσω».

Τοποθετείται στο σήμερα;

«Ξεκινά με έναν αλλοδαπό, που ήρθε στην Ελλάδα και πέρασε πάρα πολλά μέσα από τη λαγνεία του φόνου που τον διακατείχε. Η μητέρα είναι πολύ τρυφερή. Όταν όμως βιαιοπραγεί κάποιος εναντίον του δεκάχρονου παιδιού της, τον βρίσκει και επειδή ξέρει ότι το ευαί­σθητο σημείο του είναι ο γιος του, κόβει το χέρι του παιδι­ού με χασαπομάχαιρα και το παίρνει μαζί της. Το πηγαί­νει δώρο στον δικό της γιο!».

«Εγώ στην πρόζα είμαι λαθρεπιβάτης. Ότι κάνω μυρί­ζει θέατρο. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θεατρολογώ. Μου λέγανε βεβαίως, «μα εί­ναι της μόδας οι μονόλογοι. Είναι δυνατό το κείμενο, και να το ακούς μόνο φτάνει. κάντο θεατρικό!». Τους απαντούσα, «κάνετε λάθος. Εγώ θα την κάνω θέαμα τη «Μητέρα του Σκύλου». Όχι με όλα τα πρόσωπα, αλλά με 5-6 το πολύ. Και τους νε­κρούς θα τους έχω σε μεγά­λες φωτογραφίες από πίσω διαγραμμένους με ένα «Χ».

«Δεν αφήνω περιθώ­ρια για σκηνοθέτη . Το πρώτο ανέβασμα θα το σκηνοθετή­σω κιόλας. Στη σκηνή θα έχω ένα σπιτάκι τριών διαστάσε­ων -το σπίτι της ηρωίδας-στο ύψος μια καρέκλας, με την πορτούλα και τα παραθυράκια του. Κι όταν φύγει από την επαρχία να πάει στην Αθήνα θα παίρνει το σπίτι μαζί της αγκαλιά. Την ηρωί­δα δεν θα την παίξει ένα πρό­σωπο, αλλά δύο γυναίκες ταυτόχρονα πιασμένες χέρι χέρι».

«Λογαριάζω να συνεργαστώ με νέους καλλιτέχνες. Ανακάλυψα σε μια ανθυγιεινή ατμόσφαιρα που έχει σή­μερα το θέατρό μας, για να μην πω πνευματική μαλά­κυνση, το θεατρικό εργαστή­ρι του Δήμου Ταύρου. Είδα δύο παραστάσεις τους, σε σκηνοθεσία Παναγιώτη Ναρλή, και τα έχασα! Είχανε μια φινέτσα, έναν ρυθμό. Σ' αυ­τούς προσβλέπω».

«Υπάρχει μια στειρότητα στο χώρο του γράφειν. Μιλάμε για την αποδόμηση, που είναι ανασκολοπισμός, ή έρ­γα που μοιάζουν με της Σάρας Κέιν, για την οποία πά­ντα με κακία λέω «το καλύτε­ρο έργο της ήταν που κρεμά­στηκε!». Περνά περίοδο νάρκης το ελληνικό θέατρο και ως γραφή, και ως σκηνοθεσία, και ως ερμηνεία. Ελπίζω αυτή η νάρκη να ξεπεραστεί. Εγώ στο μεταξύ δεν θέλω να μετέχω. Περιφρονώ βαθύτατα αυτό που βλέπω. Υπάρχει ανευθυνότης στο ελληνικό θέατρο, για να μην πω τίπο­τα βαρύτερο».

«Όταν κάποιος γράφει, σκηνοθετεί, πρωταγωνιστεί, ενίοτε βάζει και την αδελφή του να μεταφράσει και τον α­δελφό του να παίξει, τότε α­ντιλαμβανόμαστε περί ποιου πράγματος μιλώ. Και υπάρ­χουν άνθρωποι που προσέρ­χονται στο θέατρο ή στη λογοτεχνία από μια φιλοδοξία. Θεωρούν ότι το γράψιμο εί­ναι ένας τρόπος κοινωνικής καταξίωσης. Ότι είναι κάτι σαν οικόσημο. Εγώ λέω α­στειευόμενος, «περιμένουν να πάθουνε κάτι για να γράψουνε!». Ξέρετε, στο θέα­τρο, για να εισχωρήσει κανείς στην ψυχή του ανθρώπου, πρέπει να διαθέτει πνευματι­κή υγεία, γιατί στον ψυχικό χώρο του ανθρώπου ενεδρεύ­ουν και ασθένεια και κακία και φόβος. Πρέπει να έχεις γλιτώσει από αυτά».

«Από την κακία δεν ξέρω αν γλίτωσα. Από τα άλλα έχω γλιτώσει. Τυχαία, ίσως, από μια καλή οικογένεια. Όμως το ταλέντο μου μόνος μου το αμφισβητώ. Ίσως να είναι και ένα είδος πνευματικής κοκεταρίας, προκειμένου να το πάω παραπέρα. Αλλά όσο με­γαλώνω, νομίζω γίνομαι πιο ικανός, από βιβλίο σε βιβλίο προχωράω».

«Το ότι ανέβηκαν 400 τό­σες παραστάσεις τη χρονιά είναι κατά τη γνώμη μου φαι­δρό. Αν το ακούσει αυτό κα­νείς, θα πει «είσαστε τεταρτοκοσμικοί!». Είναι κάτι ε­ξαιρετικά ύποπτο. Έπειτα βλέπουμε ότι ορισμένοι, αν και καλοί συγγραφείς, έχουν υποχωρήσει στον ρεαλισμό και στο νατουραλισμό. Ο ρε­αλισμός, όμως στην τέχνη σήμερα περιττεύει».


Ειδήσεις
ΔΙΑΦΟΡΑ
02/06/2016

Η Γωνιά του Προέδρου

 

ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΟΝΤΑΣ…

Εφτά χρόνια Υπουργείο Πολιτισμού,

στην μεγάλη Επιτροπή,

Κρατικών Βραβείων Θεάτρου,

Πρόεδρος.

Βραβεύσαμε 28 Έργα.

Αριστουργήματα.

Μια χρονιά υπεβλήθησαν 69 Έργα.

Ήβρα 32 βραβεύσημα.

Τουτέστιν : Αριστουργήματα.

Από τούτη τη σοδειά,60 Θεατρικά,

Δεν παίχτηκε κανένα.

Κρατικά Θέατρα.ΔΗΠΕΘΕ :

Αλλού τυρβάζουν.

Παρακμή.Πολιτιστικός ξεπεσμός.

Έχουμε τους Σημαντικότερους,

Θεατρικούς Συγγραφείς.

Αν παιχθούν τα Έργα τους,

είναι μια Βόμβα 100 μεγατόνων.

Καμπανέλλης έφα !!!

                                        Γιώργης Χριστοφιλάκης

 

 

ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΩΝΤΑΣ…

- Ποία η Αποστολή

και το Πνευματικό Χρέος

των Κρατικών Θεάτρων ;

- Η Νεοελληνική Δραματουργία !

Στα συρτάρια των Θεατρικών Συγγραφέων,

πλαγιάζουν Αριστουργήματα.

Και στα βραβευμένα

από το Υπουργείο Πολιτισμού,

σαπίζουν στα Αρχεία,

πάνου από ογδόντα.

Κι οι Διευθυντές του Εθνικού

και Κρατικού Σαλόνικας :

Χατζάκης,Χουβαρδάς,Βούρος,Λιβαθινός,

τι έπραξαν ;

- Στρατάρησαν μέχρις εκεί,

που φτάναν τα όνειρά τους….

Δεν ψάξαν…Δεν ερεύνησαν…

Να βρούνε το Φιλόνι,

των κορυφαίων Δραματουργών μας.

Ανέβασαν Έργα που φτάσανε στην πόρτα τους

Ή ημετέρων !

Αλλά κι οι εκάστοτε Μινίστροι,

αδιαφόρησαν από άγνοια ή απαιδευσία.

Όπως και νάχει,

ο Δραματουργικός Λόγος

σωπαίνει στους κοντυλοφόρους

των Θεατρικών Συγγραφέων

κι η Γλώσσα μας λιμνάζει….

                                 

                                    Γιώργης Χριστοφιλάκης

 

ΤΑ ΑΠΑΙΧΤΑ…

Δεκάδες Έργα Θεατρικά,

Μελών μας,

άπαντα βραβευμένα

από το Υπουργείον Πολιτισμού,

σαπίζουν στα συρτάρια του.

Καμία μέριμνα απ΄τους Υπουργούς

για τούτα τα Αριστουργήματα.

Οι Διευθυντές του Εθνικού Θεάτρου

και του Κρατικού Βορείου Ελλάδος,

περί άλλα τυρβάζουν

ή πραγματοποιούν τα όνειρά τους,

με χρήμα απ΄τον Κρατικό Κορβανά.

Στα ΔΗΠΕΘΕ ολίγα από τα ίδια.

Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων.

Στα Πόστα : Τερμίτες και διάττοντες.

Περιστασάκηδες Κομματικοί.

Το Θέατρο της Πατρίδας

που γέννησεν το Θέατρο,

σε ανάξια χέρια.

                              Γιώργης Χριστοφιλάκης

 

ΤΟ ΚΑΠΕΛΩΜΑ

Νεόκοποι Θεατρο Σκηνοθέτες,

ωσάν αναλαμβάνουν να ανεβάσουν

τα Έργα μας,

το πρώτο που κάμνουν είναι,

να τα καπελώνουν

κι όχι να τα υπηρετούν

ως επιτάσει

το Πνευματικό τους ανεύρυσμα.

Τουτέστιν τα μακελεύουν.

Αλλά μέσα στη Γραφή υπάρχει

κι η Σκηνοθεσία.

Τούτο δεν αρκεί

στους Νεόκοπους.

Θέλουν μια μορφή βιασμού πάνου στο Έργο.

Και ανερυθρίαστα –

Το πράτουν.

Το Έργον γένεται αγνώριστον

κι η Βεβήλωσις,

έχει επιτευχθεί….

                                      Γιώργης Χριστοφιλάκης

 

ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΑ ΝΕΑ

Ουδέν νεότερον από το Γρέκικο Μέτωπο,

του Υπουργείου Πολιτισμού

και των Κρατικών Θεάτρων.

Βραβευμένα Αριστουργήματα Τακτικών Μελών μας,

από΄τον Κρατικό Διαγωνισμό,

πάνω από 27,

παραμένουν στα συρτάρια και σαπίζουν.

 

 

 

ΕΠΤΑ ΕΠΙ ΘΗΒΑΣ

Πήρε καλές Κριτικές.

Είδα στο Τελεβίζι,

την Μονομαχία : Ετεοκλή – Πολυνείκη.

- Αφελεστάτη….

Πάνε οι καλές μέρες την Τραγικής Αναβίωσης….

Ο Λόγος στα μοδέρνα σκουπίδια…..


© 1908-2017 eeths.gr
κατασκευή ιστοσελίδων qualityweb