Εταιρεία Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων, Μουσικών και Μεταφραστών

Εταιρεία Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων
Μουσικών και Μεταφραστών

Μάρτιος 2008 » ΓΙΑ ΤΑ ΣΗΜΕΡΙΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΩΝ


ΓΙΑ ΤΑ ΣΗΜΕΡΙΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΩΝ

μιλάει ο Πρόεδρος της Ένωσης Σκηνοθετών της Αμερικής

MICHAEL APTED

 

 

Το κοινό συχνά εκπλήσσεται όταν παρακολουθεί τις ομιλίες μου. Πιστεύει ότι ο πρόεδρος της Ενωσης Σκηνοθετών της Αμερικής είναι αμερικανός, αλλά εγώ είμαι άγγλος. Γεννημένος στο Ηνωμένο Βασίλειο, ήρθα στην Αμερική γιατί ερωτεύτηκα τις ταινίες του Χόλυγουντ και βαθειά μέσα μου ήξερα ότι αυτός ήταν ο τόπος που ήθελα να κάνω ταινίες.

Οι ευρωπαίοι καλλιτέχνες μου έδωσαν την έμπνευση. Οι «Αγριες Φράουλες» του Ιγκμαρ Μπέργκμαν ήταν για μένα η «επιφοίτηση του πνεύματος» στα δεκάξη μου και αφού η όρεξή μου στράφηκε προς τα εκεί, γεύτηκα τον Τρυφώ, τον Γκοντάρ, τον Ρεναί, τον Φελλίνι, τον Αντονιόνι, τον Ολμι, τον Μπουνιουέλ. Όμως, οι αμερικανοί ήταν αυτοί που μου έδειξαν πώς να το κάνω. Αρχίζοντας την καριέρα μου την δεκαετία του ’70, επηρρεάστηκα πολύ από το αμερικάνικο σινεμά. Αισθάνθηκα ένα πνεύμα ανεξαρτησίας, μέσα στα στούντιο από τους σκηνοθέτες όπως τον Κόπολα, τον Αλτμαν, τον Σκορτσέζε και τον Λιούμετ – κάθε κομμάτι του ήταν τόσο αυθεντικό και τολμηρό όπως η δουλειά των ευρωπαϊκών μου ειδώλων. Υπήρχε μία μεγάλη διαφορά: αυτές οι ταινίες είχαν ουρές από κόσμο έξω από τις αίθουσες. Οι κινηματογραφιστές απευθύνονταν και υπολόγιζαν το κοινό τους και τα στούντιο ήταν μέρος της «εξίσωσης» δημιουργώντας έναν εκπληκτικό συνδυασμό τέχνης και εμπορικότητας. Η ματιά των σκηνοθετών, των συγγραφέων και των ηθοποιών δινόταν χωρίς περιορισμούς. Ρίξτε μια ματιά στης υποψηφιότητες της Ακαδημίας από το 1974 – «Τσάινατάουν», «Νονός», «Λέννυ» και θα καταλάβετε πόσο ωραία ήταν όλα.

Κατάφερα να κάνω την πρώτη μου ταινία «Η κόρη του ανθρακωρύχου» το 1979. Αλλά, η χρυσή εποχή είχε τελειώσει. Καθώς τα κόστη και οι αμοιβές είχαν ξεφύγει από κάθε μέτρο, η αίσθηση της ελευθερίας και της δύναμης της βιομηχανίας είχε εξαφανιστεί. Αλλά η Αμερική εξακολουθούσε να είναι ο μόνος τόπος για μένα. Ακόμα και αφού είχε γίνει πολύ πιό δύσκολο να κάνω το είδος των ταινιών που ήθελα, η απόλυτη ενέργεια και φιλοδοξία του Χόλυγουντ μου πρόσφερε μια συνεχή ροή δουλειάς. Ηταν το μέρος που τα πράγματα συνέβαιναν…Είτε επρόκειτο για την ανάδειξη νέων ταλέντων – όπως ο Σόντερμπεργκ με το «Σέξ, ψέμματα και βιντεοταινίες» και ο Κουέντιν Ταραντίνο με το “PulpFiction”, είτε για προόδους της τεχνολογίας, στο Χόλυγουντ ένοιωθα ότι βρισκόμουν στο κέντρο των γεγονότων, στο κέντρο της τεράστιας ενεργητικότητας.

Σήμερα στο Χόλυγουντ υπάρχει ένα διαφορετικό και άνευρο είδος δραστηριότητας καθώς αντιμετωπίζουμε νέα όρια. Βρισκόμαστε βαθειά μέσα σε μια ψηφιακή εποχή που έχει αρχίσει να αλλοιώνει δομικά τις σχέσεις των δημιουργών με το κοινό. Η βιομηχανία μας αντιμετωπίζει πολλές προκλήσεις για το πώς θα καθορίσει τον τρόπο με τον οποίο θα επωφεληθεί από την νέα τεχνολογία και συγχρόνως θα προστατεύσει και το περιβάλλον δουλειάς των δημιουργών.

Η βιομηχανία του θεάματος έχει αλλάξει δραματικά. Το ταλέντο και το εργαστήριο κάποτε δούλευαν κάτω από τις αυστηρές εντολές ενός αυταρχικού στούντιο, τώρα είναι ανεξάρτητοι χωρίς δεσμεύσεις.. Τα στούντιο και τα τηλεοπτικά δίκτυα έχουν μεταλλαχθεί σε ρόλους τραπεζιτών, στελεχών επιχειρήσεων και διανομέων και αντπετωπίζουν όλο και περισσότερο τον κόσμο σαν ένα τεράστιο τόπο εμπορίου. Καποιοι από μας αναρωτιόμαστε πόσο θα συνεχίσουν τα στούντιο να υπάρχουν, με την καυτή ανάσα της Google και της Microsoft στο σβέρκο τους. Αυτή τη στιγμή η παλιά βιομηχανία αγωνίζεται να αποκαταστήσει μία στοιχειώδη τάξη στα οικονομικά εν όψει των νέων μέσων. Πως δηλαδή θα αμείβονται οι δημιουργοί από τη αναχρησιμοποίηση των έργων τους; Πως θα καταφέρουν οι ενώσεις και τα συνδικάτα να διασφαλίσουν τα κεκτημένα τους σε μια συνεχώς αναπτυσσόμενη νέα βιομηχανία; Δεν είναι η πρώτη φορά στην ιστορία μας που η σύγκρουση αυτή οδήγησε σε απεργία.

Σε κάποια θέματα δεν υπάρχει διάσταση απόψεων. Και οι παραγωγοί και οι δημιουργοί συμφωνούν στο ότι πρέπει να προστατέψουμε αυτό που έχουμε δημιουργήσει. Η πειρατεία και η κλοπή των πνευματικών δικαιωμάτων συνεχίζουν να αποτελούν τα μεγαλύτερα προβλήματα της βιομηχανίας μας. Δισεκατομμύρια δολλάρια από τα έσοδά μας χάνονται κάθε χρόνο από την πειρατεία και η ζημιά αγγίζει και τα πολυεθνικά κινηματογραφικά στούντιο και τους δημιουργούς. Ολοι χάνουν.

Αλλά, ακόμα και μέσα σ’ αυτόν τον συνεχιζόμενο πρωτόγνωρο κατακερματισμό των δικαιωμάτων μας, τον διάλογο και την αβεβαιότητα για το πού οδηγείται η βιομηχανία, οι παραγωγοί εξακολουθούν να παράγουν και οι δημιουργοί να δημιουργούν νέους κόσμους, νέους χαρακτήρες και νέους μύθους. Το θέαμα εξακολουθεί να είναι για την Αμερική μια μεγάλη βιομηχανία της οποίας τις ταινίες και τα τηλεοπτικά προγράμματα βλέπουν εκατομμύρια ανθρώπων σε όλο τον κόσμο. Είναι ένα παράθυρο που όλοι είμαστε μέσα και μολονότι δεν είναι εντελώς του γούστου κάποιων από μας, αυτή η δυναμική μορφή τέχνης συνεχίζει να ενώνει τους ανθρώπους όπως καμμία άλλη δεν μπορεί. Ποιος δεν θυμάται πότε είδε για πρώτη φορά μια αγαπημένη ταινία…με ποιόν ήτανε μαζί…τι ένοιωθε εκέινη την στιγμή;

Ο καθένας που έχει γευτεί αυτή τη μαγεία, σε μια σκοτεινή αίθουσα, κάπου στον κόσμο, έχει μοιραστεί αυτή την παγκόσμια εμπειρία…Αυτή υπήρξε η δύναμη και η ομορφιά αυτού που δημιούργησε και πρόσφερε στον κόσμο η βιομηχανία μας.

Όμως η αλήθεια είναι ότι το Χόλυγουντ είναι τόσο μία ιδέα και όσο είναι και μία φυσική τοποθεσία. Και υπ’ αυτή την έννοια, δεν μας ήταν τόσο δύσκολο να προσαρμοστούμε σε αλλαγές, όπως αυτή της «έκρηξης» της βιομηχανίας ψυχαγωγίας στην Ασία και την Μέση Ανατολή, ή τα οικονομικά κίνητρα που σπρώχνουν τις παραγωγές από την Αμερική προς άλλες χώρες ή αλλοεθνείς σκηνοθέτες – όπως το «τρίο» των Αλφόνσο Γκουαρόν, Αλεσσάντρο Γκονζάλες, Ιναρίτου και Γκουιγιέρμο ντελ Τόρο – που υπογράφουν μεγάλες συμφωνίες με τα στούντιο της Αμερικής. Τα σύνορα μετακινούνται και η ικανότητά μας να επηρρεάζουμε ο ένας τον άλλον έχει κάτι το συναρπαστικό. Από την αρχή το Χόλυγουν υποδέχτηκε τους μετανάστες και αναζωογονήθηκε ενσωματώνοντας τις πολιτισμικές τους επιρροές. Το Χόλυγουντ ανθεί επειδή αλλάζει όπως ο κόσμος. Μπορεί να χαρίσει την λάμψη στον καθένα από τους «συνεργάτες» του σινεμά, - τον σκηνοθέτη, τον συγγραφέα, τους ηθοποιούς, τον παραγωγό – αλλά στο Χόλυγουντ, όλοι μαζί ενώνονται για να δημιουργήσουν το σύνολο, που είναι πολύ πιο σημαντικό από κάθε ξεχωριστό και προβεβλημένο μέρος του. 

Καθώς ο κόσμος μας αναπτύσσεται και αλληλοσυμπληρώνεται, η βιομηχανία του θεάματος θα εξακολουθήσει να επωφελείται και να αξιοποιεί τα νέα ταλέντα και τα νέα διαθέσιμα δημιουργικά μυαλά. Δεν έχει σημασία πλέον από πού έρχεται ο καθένας αλλά πόση χημεία μπορεί να υπάρξει μεταξύ τους.

Σας σκηνοθέτης συνεργάζομαι με συγγραφείς, ηθοποιούς και τεχνικούς από όλο τον κόσμο για να διηγηθώ αυτές τις ιστορίες με όσο καλύτερο τρόπο μπορώ.

Σαν ένας από αυτούς που είναι μέσα σ’ αυτή τη δουλειά πάνω από 40 χρόνια, θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που αφιέρωσα στον «τόπο των ονείρων» μου όλη την δημιουργική ζωή μου. Το να έχω την ευκαιρία να πώ μια ιστορία, να την δώ στην οθόνη και να την μοιραστώ με ένα πλήθος ανθρώπων, έ, δεν θα μπορούσα να ευχηθώ τίποτε καλύτερο για μένα…

Από το περιοδικό Newsweek της 16.01.08



Ειδήσεις
ΔΙΑΦΟΡΑ
02/06/2016

Η Γωνιά του Προέδρου

 

ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΟΝΤΑΣ…

Εφτά χρόνια Υπουργείο Πολιτισμού,

στην μεγάλη Επιτροπή,

Κρατικών Βραβείων Θεάτρου,

Πρόεδρος.

Βραβεύσαμε 28 Έργα.

Αριστουργήματα.

Μια χρονιά υπεβλήθησαν 69 Έργα.

Ήβρα 32 βραβεύσημα.

Τουτέστιν : Αριστουργήματα.

Από τούτη τη σοδειά,60 Θεατρικά,

Δεν παίχτηκε κανένα.

Κρατικά Θέατρα.ΔΗΠΕΘΕ :

Αλλού τυρβάζουν.

Παρακμή.Πολιτιστικός ξεπεσμός.

Έχουμε τους Σημαντικότερους,

Θεατρικούς Συγγραφείς.

Αν παιχθούν τα Έργα τους,

είναι μια Βόμβα 100 μεγατόνων.

Καμπανέλλης έφα !!!

                                        Γιώργης Χριστοφιλάκης

 

 

ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΩΝΤΑΣ…

- Ποία η Αποστολή

και το Πνευματικό Χρέος

των Κρατικών Θεάτρων ;

- Η Νεοελληνική Δραματουργία !

Στα συρτάρια των Θεατρικών Συγγραφέων,

πλαγιάζουν Αριστουργήματα.

Και στα βραβευμένα

από το Υπουργείο Πολιτισμού,

σαπίζουν στα Αρχεία,

πάνου από ογδόντα.

Κι οι Διευθυντές του Εθνικού

και Κρατικού Σαλόνικας :

Χατζάκης,Χουβαρδάς,Βούρος,Λιβαθινός,

τι έπραξαν ;

- Στρατάρησαν μέχρις εκεί,

που φτάναν τα όνειρά τους….

Δεν ψάξαν…Δεν ερεύνησαν…

Να βρούνε το Φιλόνι,

των κορυφαίων Δραματουργών μας.

Ανέβασαν Έργα που φτάσανε στην πόρτα τους

Ή ημετέρων !

Αλλά κι οι εκάστοτε Μινίστροι,

αδιαφόρησαν από άγνοια ή απαιδευσία.

Όπως και νάχει,

ο Δραματουργικός Λόγος

σωπαίνει στους κοντυλοφόρους

των Θεατρικών Συγγραφέων

κι η Γλώσσα μας λιμνάζει….

                                 

                                    Γιώργης Χριστοφιλάκης

 

ΤΑ ΑΠΑΙΧΤΑ…

Δεκάδες Έργα Θεατρικά,

Μελών μας,

άπαντα βραβευμένα

από το Υπουργείον Πολιτισμού,

σαπίζουν στα συρτάρια του.

Καμία μέριμνα απ΄τους Υπουργούς

για τούτα τα Αριστουργήματα.

Οι Διευθυντές του Εθνικού Θεάτρου

και του Κρατικού Βορείου Ελλάδος,

περί άλλα τυρβάζουν

ή πραγματοποιούν τα όνειρά τους,

με χρήμα απ΄τον Κρατικό Κορβανά.

Στα ΔΗΠΕΘΕ ολίγα από τα ίδια.

Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων.

Στα Πόστα : Τερμίτες και διάττοντες.

Περιστασάκηδες Κομματικοί.

Το Θέατρο της Πατρίδας

που γέννησεν το Θέατρο,

σε ανάξια χέρια.

                              Γιώργης Χριστοφιλάκης

 

ΤΟ ΚΑΠΕΛΩΜΑ

Νεόκοποι Θεατρο Σκηνοθέτες,

ωσάν αναλαμβάνουν να ανεβάσουν

τα Έργα μας,

το πρώτο που κάμνουν είναι,

να τα καπελώνουν

κι όχι να τα υπηρετούν

ως επιτάσει

το Πνευματικό τους ανεύρυσμα.

Τουτέστιν τα μακελεύουν.

Αλλά μέσα στη Γραφή υπάρχει

κι η Σκηνοθεσία.

Τούτο δεν αρκεί

στους Νεόκοπους.

Θέλουν μια μορφή βιασμού πάνου στο Έργο.

Και ανερυθρίαστα –

Το πράτουν.

Το Έργον γένεται αγνώριστον

κι η Βεβήλωσις,

έχει επιτευχθεί….

                                      Γιώργης Χριστοφιλάκης

 

ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΑ ΝΕΑ

Ουδέν νεότερον από το Γρέκικο Μέτωπο,

του Υπουργείου Πολιτισμού

και των Κρατικών Θεάτρων.

Βραβευμένα Αριστουργήματα Τακτικών Μελών μας,

από΄τον Κρατικό Διαγωνισμό,

πάνω από 27,

παραμένουν στα συρτάρια και σαπίζουν.

 

 

 

ΕΠΤΑ ΕΠΙ ΘΗΒΑΣ

Πήρε καλές Κριτικές.

Είδα στο Τελεβίζι,

την Μονομαχία : Ετεοκλή – Πολυνείκη.

- Αφελεστάτη….

Πάνε οι καλές μέρες την Τραγικής Αναβίωσης….

Ο Λόγος στα μοδέρνα σκουπίδια…..


© 1908-2017 eeths.gr
κατασκευή ιστοσελίδων qualityweb