Εταιρεία Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων, Μουσικών και Μεταφραστών

Εταιρεία Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων
Μουσικών και Μεταφραστών

Σεπτέμβριος 2004 » ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

ΝΟΜΟΣ ΠΕΡΙ ΙΔΡΥΣΕΩΣ ΕΘΝΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ 4615/1930




Αρθρο 2




«Σκοπός του Εθνικού Θεάτρου είναι η καλλιέργεια του αισθήματος του Καλού και η προαγωγή της Ελληνικής δραματικής και θεατρικής τέχνης…»

«…προς διδασκαλίαν κυρίως εκ του συνόλου του Ελληνικού δραματολογίου, μεσαιωνικού και νεωτέρου, καθώς και των αρίστων της ξένης θεατρικής φιλολογίας».





Κύριον

Νίκο Κούρκουλο

Διευθυντή Εθνικού Θεάτρου

Ενταύθα

………..



Αγαπητέ μου και παραμένεις κύριε Κούρκουλε,





Θεώρησα απαραίτητο να προσθέσω ιδιοχείρως το «και παραμένεις» δηλαδή αγαπητός, επειδή 42 χρόνια γνωριμίας και όχι μόνο, αλλά και μιας - τότε - άψογης συνεργασίας, δεν παραγράφονται, αφού η τυμβωρυχούσα τηλεόραση επιμένει να μας τη θυμίζει. Και το δηλώνω εκ προοιμίου επειδή στη συνέχεια πιθανόν να σε στενοχωρήσω – και πρέπει – μιας κι έτσι το’ φεραν οι συγκυρίες, εσύ προϊστάμενος και απόλυτος ρυθμιστής της πορείας του κορυφαίου θεατρικού μας φορέα και η δική μου ταπεινότητα στην επικεφαλής θέση της συντεχνιακής Εταιρείας που υπερασπίζεται τα συμφέροντα και την ύπαρξη της μεγάλης συγγραφικής μας οικογένειας, γι αυτό και πρέπει όλα να τα λέμε χωρίς επιφυλάξεις με το όνομά τους και με τη σημασία τους.



Ο λόγος της ανοιχτής μου επιστολής ; Η εντελώς απαράδεκτη συμπεριφορά και η απαξιωτική τακτική σου απέναντι στους Ελληνες θεατρικούς συγγραφείς, τους οποίους οφείλεις να σέβεσαι και να τιμάς, αλλά και να μη ξεχνάς ότι πολλά τους οφείλει η επαγγελματική σου σταδιοδρομία. Και το λέω αυτό επειδή όταν κάποια στιγμή θα βρεθείς ενώπιος ενωπίω για να προσμετρήσεις τα «πεπραγμένα» της αυταρχικής αλλαζονικής σου διακυβέρνησης του Εθνικού μας Θεάτρου, τα θετικά στοιχεία θα είναι σε συντριπτική αναλογία λιγότερα από τα αρνητικά και ιδιαίτερα σε ότι αφορά τις εκ του Νόμου υποχρεώσεις σου στους δημιουργούς της ελληνικής δραματουργίας, η οποία και αποτελεί πνευματικό μας θεμέλιο και πολιτιστική υποθήκη.



Αν διαβάσεις έστω και λίγο την ιστορία του Ελληνικού θεάτρου, αγαπητέ μου διευθυντά, από πολλά θα μάθεις. Στην ανάγκη μπορείς να ζητήσεις και τη βοήθεια των συμβούλων σου, που ασφαλώς γνωρίζουν, όσο και αν αποφεύγουν να εκτιμούν και να ενημερώνουν.

Τα έχουν αυτά οι αυταρχικές «αυλές».

Δεν στενοχωρούν τους «Μεγαλειότατους» που υπηρετούν.

Και βέβαια για το προκείμενο ιστορικό σου δεν αποτελούν θετικά στοιχεία, όπως συνηθίζεις να τα προτάσσεις, ούτε η μετά κοσμικής δεξιώσεως έκθεση των θεατρικών κοστουμιών που κινδύνευαν να καταστραφούν, προφανώς από ολιγωρία άλλων υπευθύνων, ούτε η διακοπή λειτουργίας του θεάτρου της Αγίου Κωνσταντίνου για την ανακαίνισή του, και για την οποία μια προβλεπτική διεύθυνση, πρώτα εξασφαλίζει τα απαιτούμενα χρήματα και ύστερα βάζει λουκέτο, ούτε ενδεχομένως άλλες λειτουργικές σου πρωτοβουλίες, στις οποίες θα μπορούσα να προσθέσω και τη θεαματική πυροσβεστική σου επέμβαση στο θέατρο της Επιδαύρου, για την οποία θα έπρεπε να εισπράξεις και θερμό χειροκρότημα, όπως συνηθίζεται, αν και είσαι εκπαιδευμένος σε παρόμοιες ενέργειες από τους ηρωικούς ρόλους των ταινιών του συναδέλφου Νίκου Φώσκολου, της εποχής της «αθωότητας» του Ελληνικού κινηματογράφου.

(Παρένθεση: Εκεί μας τοποθετούν, αγαπητέ Νίκο, στην εποχή της αθωότητας, αν είναι δυνατόν…

Αλήθεια, τον συγγραφέα που σε τροφοδότησε με τόσες ηρωικές σκηνές καταγγελίας μιας «Κοινωνίας, ώρας μηδέν» θεμελιώνοντας ουσιαστικά τον θρύλο σου, τον έχεις καλέσει σε καμμιά επίσημη κοσμική πρεμιέρα σου; Κλείνω την παρένθεση).

Όμως τα προαναφερθέντα δεν αποτελούν επιτεύγματα επιβράβευσης αλλά διοικητική πρακτική ενός συνηθισμένου «μάνατζερ» που θα μπορούσε να προέρχεται από οποιαδήποτε άλλη ειδικότητα.

Πάμε λοιπόν στα ουσιώδη και μη θετικά που δεν συνηγορούν για την ως τώρα θητεία σου.

Συγκεκριμένα στην «σκηνική διδασκαλία, προώθηση και ανάπτυξη της ελληνικής και κυρίως νεοελληνικής δραματουργίας», όπως το ορίζει η παράγραφος β΄του άρθρου 1 περί των σκοπών του Εθνικού Θεάτρου του νεωτέρου Νόμου 2273/1994, διατυπωμένου περίπου στα μέτρα σου για να αναλάβεις, δεν ξέρω με ποια αξιοκρατικά εφόδια την «ενός ανδρός αρχή», την οποία δεν παύεις να ασκείς «έργω και λόγω», θυμίζοντας αρχηγικές διαδικασίες άλλων όχι ευχάριστων περιπτώσεων και εποχών, την οποία μάλιστα ανάθεση μεγάλη μερίδα της θεατρικής κοινωνίας χαρακτηρίζει «χαριστική» χωρίς να θέλω να γνωρίζω το λόγο.

Το ερώτημα λοιπόν είναι αν θεωρείς ότι στην δεκαετή θητεία σου, έχεις ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις που ορίζει το άρθρο 2 περί της ελληνικής δραματουργίας.

- Με ποια έργα; - Με πόσα; - Και πού;



Εκτός αν θεωρείς επίτευγμα και στοιχειώδη εκτέλεση υποχρέωσης την αραιή και σποραδική παρουσίαση έργων νεωτέρων και πολύ άξιων συγγραφέων στην «κλωνοποιημένη» θεατρική στέγη του θεάτρου-Γκαράζ, θυμίζοντας το παντεσπάνι της Μαρίας-Αντουανέττας.

(Παρένθεση: Πληροφορούμεθα εξωδίκως ότι στο τέλος της επόμενης περιόδου πρόκειται να αρχίσει η λειτουργία του νέου χώρου της Πειραματικής Σκηνής.

Και έπρεπε να περάσουν δέκα ολόκληρα χρόνια από την έναρξη της θητείας σου για να αποφασιστεί, όταν στην ίδια περιοχή η ιδιωτική πρωτοβουλία χτίζει κάθε χρόνο από δύο και τρία νέα θέατρα;

Κλείνει και αυτή η παρένθεση χωρίς βέβαια να κλείνουν και οι ευθύνες).



Όπως θα πρέπει να σου θυμίσω ότι τα έργα των Καμπανέλλη, Μάτεσι και άλλων Ελλήνων δημιουργών, ανέβηκαν σε εποχές άλλων Διευθυντών, με όλες τις τιμές στην Κεντρική Σκηνή και όχι σε θεατρικά υποκατάστατα, όπως το «Γκαράζ» για να βουλώνουμε τα στόματα και να λέμε:

«Ορίστε, σας παίζουμε, γιατί διαμαρτύρεστε;»



Είναι άλλωστε γνωστή η αρνητική σου θέση και έχουμε ακούσει να την εκφράζεις μετά παρρησίας και χωρίς αιδώ ακόμα και σε επιτροπή της Εταιρείας μας, όταν σε επισκεφθήκαμε να δηλώνεις: «Δεν βρήκα έργο που να αξίζει τον κόπο»!

Αλλά μόνο η ασυγχώρητη άγνοια μπορεί να δικαιολογήσει αυτή την άποψη ή και η ηθελημένη ανικανότητα ανάγνωσης των εισηγητών του δραματολογίου σου, που και μόνο αν θυμηθείς έναν Αγγελο Τερζάκη που βρισκόταν κάποτε σ’ αυτή τη θέση, δεν θα πρέπει να νοιώθεις καλά για την αξιοπιστία των διαδόχων του που έχεις επιλέξει.

Ενώ σε διαψεύδουν οι ελάχιστες έστω επιλογές σου, όταν παίζονται ελληνικά έργα, με το που βλέπουν χρυσές μέρες τα ταμεία των θεάτρων σου. Αντίθετα με τις ξένες επιλογές που χρειάζεται η αφειδώς διανομή προσκλήσεων για να μην παίζουν οι ηθοποιοί προ κενών καθισμάτων…

Και ασφαλώς όταν μιλάμε για «ελληνικά έργα», δεν εννοούμε τους αρχαίους τραγικούς και τον Αριστοφάνη, που έτσι κι αλλιώς είσαι υποχρεωμένος να τους τιμάς – έστω και με χολλυγουντιανές πισίνες στην Επίδαυρο – για την οποία είμαι αναγκασμένος τώρα να δημοσιοποιήσω το απρεπέστατο τηλεφώνημα που μου έκανες σε απάντηση διαμαρτυρίας της Εταιρείας μας για την «ξεφωνημένη» παράσταση της «Μήδειας» λέγοντάς μου :

«Και ποιοι είσαστε εσείς που θα με ελέγξετε;». Και με αχαρακτήριστη αγένεια μου έκλεισες το τηλέφωνο χωρίς να επιτρέψεις τον αντίλογο.



(Μια ακόμη παρένθεση : Εκείνη τη στιγμή μου θύμισες το σκληρό μάγκα της «Λόλας» και χάρηκα που οι αριστοκρατικές συναναστροφές σου που ακολούθησαν από τότε, δεν σου στέρησαν τον παλιό εαυτό σου. Ξανακλείνω και αυτή την παρένθεση).

Θα μπορούσα να σου απαριθμήσω πλήθος ατυχών και αδικαιολόγητων, μερικών μάλιστα και εξοργιστικών επιλογών σου, όπως εκείνο το μιζερότατο «Μιζερέρε» ή και την βουλγαρόχορδη μουσική των «Φοιτητών» του Ξενόπουλου, ως να μην υπήρχαν Ελληνες συνθέτες, επιφυλάσσομαι όμως, επειδή είναι ανάγκη να προσθέσω και μια ακόμη καίρια αρνητική σου ενέργεια: Τα συγγραφικά μας δικαιώματα, τα οποία ενώ από το Νόμο, τον δικό σου τον Νόμο, είναι σαφώς διατυπωμένο το ύψος τους, προσπαθείς με κάθε τρόπο να τα διαπραγματεύεσαι και να τα υποβαθμίζεις, με τη «Δαμόκλειο Σπάθη» οι Ελληνες συγγραφείς να βρούνε την πόρτα κλειστή σε περίπτωση άρνησής τους.

Θεωρώ ο, τι χειρότερο την διαπραγμάτευση της πνευματικής ιδιοκτησίας και μάλιστα σε μια χώρα που ο θεατρικός συγγραφέας, παρά την πολιτιστική προσφορά του, δεν ζει επί θητείας σου τις καλύτερες ώρες του.



Αγαπητέ μου (και παραμένεις αγαπητός) Νίκο Κούρκουλε, αν ενδιαφέρεσαι για την υστεροφημία της πολύ υπεύθυνης θέσης που σου έχει εμπιστευθεί η Πολιτεία, θα πρέπει να αναθεωρήσεις τη συμπεριφορά και την τακτική σου. Και επειγόντως, χωρίς άλλη παρένθεση.





Γιώργος Λαζαρίδης



Πρόεδρος



της Εταιρείας των Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων


Ειδήσεις
ΔΙΑΦΟΡΑ
02/06/2016

Η Γωνιά του Προέδρου

 

ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΟΝΤΑΣ…

Εφτά χρόνια Υπουργείο Πολιτισμού,

στην μεγάλη Επιτροπή,

Κρατικών Βραβείων Θεάτρου,

Πρόεδρος.

Βραβεύσαμε 28 Έργα.

Αριστουργήματα.

Μια χρονιά υπεβλήθησαν 69 Έργα.

Ήβρα 32 βραβεύσημα.

Τουτέστιν : Αριστουργήματα.

Από τούτη τη σοδειά,60 Θεατρικά,

Δεν παίχτηκε κανένα.

Κρατικά Θέατρα.ΔΗΠΕΘΕ :

Αλλού τυρβάζουν.

Παρακμή.Πολιτιστικός ξεπεσμός.

Έχουμε τους Σημαντικότερους,

Θεατρικούς Συγγραφείς.

Αν παιχθούν τα Έργα τους,

είναι μια Βόμβα 100 μεγατόνων.

Καμπανέλλης έφα !!!

                                        Γιώργης Χριστοφιλάκης

 

 

ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΩΝΤΑΣ…

- Ποία η Αποστολή

και το Πνευματικό Χρέος

των Κρατικών Θεάτρων ;

- Η Νεοελληνική Δραματουργία !

Στα συρτάρια των Θεατρικών Συγγραφέων,

πλαγιάζουν Αριστουργήματα.

Και στα βραβευμένα

από το Υπουργείο Πολιτισμού,

σαπίζουν στα Αρχεία,

πάνου από ογδόντα.

Κι οι Διευθυντές του Εθνικού

και Κρατικού Σαλόνικας :

Χατζάκης,Χουβαρδάς,Βούρος,Λιβαθινός,

τι έπραξαν ;

- Στρατάρησαν μέχρις εκεί,

που φτάναν τα όνειρά τους….

Δεν ψάξαν…Δεν ερεύνησαν…

Να βρούνε το Φιλόνι,

των κορυφαίων Δραματουργών μας.

Ανέβασαν Έργα που φτάσανε στην πόρτα τους

Ή ημετέρων !

Αλλά κι οι εκάστοτε Μινίστροι,

αδιαφόρησαν από άγνοια ή απαιδευσία.

Όπως και νάχει,

ο Δραματουργικός Λόγος

σωπαίνει στους κοντυλοφόρους

των Θεατρικών Συγγραφέων

κι η Γλώσσα μας λιμνάζει….

                                 

                                    Γιώργης Χριστοφιλάκης

 

ΤΑ ΑΠΑΙΧΤΑ…

Δεκάδες Έργα Θεατρικά,

Μελών μας,

άπαντα βραβευμένα

από το Υπουργείον Πολιτισμού,

σαπίζουν στα συρτάρια του.

Καμία μέριμνα απ΄τους Υπουργούς

για τούτα τα Αριστουργήματα.

Οι Διευθυντές του Εθνικού Θεάτρου

και του Κρατικού Βορείου Ελλάδος,

περί άλλα τυρβάζουν

ή πραγματοποιούν τα όνειρά τους,

με χρήμα απ΄τον Κρατικό Κορβανά.

Στα ΔΗΠΕΘΕ ολίγα από τα ίδια.

Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων.

Στα Πόστα : Τερμίτες και διάττοντες.

Περιστασάκηδες Κομματικοί.

Το Θέατρο της Πατρίδας

που γέννησεν το Θέατρο,

σε ανάξια χέρια.

                              Γιώργης Χριστοφιλάκης

 

ΤΟ ΚΑΠΕΛΩΜΑ

Νεόκοποι Θεατρο Σκηνοθέτες,

ωσάν αναλαμβάνουν να ανεβάσουν

τα Έργα μας,

το πρώτο που κάμνουν είναι,

να τα καπελώνουν

κι όχι να τα υπηρετούν

ως επιτάσει

το Πνευματικό τους ανεύρυσμα.

Τουτέστιν τα μακελεύουν.

Αλλά μέσα στη Γραφή υπάρχει

κι η Σκηνοθεσία.

Τούτο δεν αρκεί

στους Νεόκοπους.

Θέλουν μια μορφή βιασμού πάνου στο Έργο.

Και ανερυθρίαστα –

Το πράτουν.

Το Έργον γένεται αγνώριστον

κι η Βεβήλωσις,

έχει επιτευχθεί….

                                      Γιώργης Χριστοφιλάκης

 

ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΑ ΝΕΑ

Ουδέν νεότερον από το Γρέκικο Μέτωπο,

του Υπουργείου Πολιτισμού

και των Κρατικών Θεάτρων.

Βραβευμένα Αριστουργήματα Τακτικών Μελών μας,

από΄τον Κρατικό Διαγωνισμό,

πάνω από 27,

παραμένουν στα συρτάρια και σαπίζουν.

 

 

 

ΕΠΤΑ ΕΠΙ ΘΗΒΑΣ

Πήρε καλές Κριτικές.

Είδα στο Τελεβίζι,

την Μονομαχία : Ετεοκλή – Πολυνείκη.

- Αφελεστάτη….

Πάνε οι καλές μέρες την Τραγικής Αναβίωσης….

Ο Λόγος στα μοδέρνα σκουπίδια…..


© 1908-2017 eeths.gr
κατασκευή ιστοσελίδων qualityweb